Başlangıç > yazın > Mola

Mola

Mola alması gerekir insanın ara sıra. Hayata “bi’ dur be” diyebilmesi. Yorgunluktan bitip tükenmeden, şöyle bir on dakika film arası, bir teneffüs kaçamağı yapması gerekir. Sonra nasıl olsa devam eder hayat. Tüm karmaşasıyla gümbür gümbür devam eder.

Her şey neredeyse ta çocukluğunuzla başlar. Oyunlardan ibaret hayatınız, siz tam da yan komşunuzun bahçesinden olmamış mandalinaları aşırmak üzereyken değişiverir. Koca adam olmuşsunuzdur ve okula gitme yaşınız gelmiş de geçiyordur. Hayat siz istemeden durmuştur ve kendi seçiminiz olmayan ilk ve tek molanızı almışsınızdır. Sırtınızdaki ter kurumadan, elinizin çamurunu yıkayamadan, dizinizdeki yaranın kabuğu düşmeden daha, yeniyetmelik ve gençliğinize uzanan, oradan da olgunluk ve yaşlılığınıza dek sürecek olan yolunuzun ilk kilometre taşları çizilir önünüze. Durunca kaybedileceği sanılacak olan o yarışın ta kendisi olmak üzeredir hayat, ve siz bunun farkında değilsinizdir. Yol belirmiştir çoktan. Zaman önünüze düşüp bir bir ışıklarını yakar. Olmanız gereken insanı olacaksınızdır. Ne mutludur size!

Okuduğu kitaplardaki kahramanların yerine geçebilmek için kaç çocuk hayal kurmuştur acaba bugüne kadar? Kaçı Alice gibi tavşanın peşinden gitmek, kaçı define adasına giden korsan gemisinde saklanmak istemiştir? Bir balonun içinde devr-i alem yapmayı, ya da balta girmemiş ormanlarda yaşamayı kaçı düşlemiştir? Ve büyümek için yola düştüğünde kaç çocuk avucunda sımsıkı tuttuğu hayallerini bir sandığa kaldırıp hazırlanmıştır olması gerekeni olabilmek için?

Bir başladı mı hiç durmaz gibidir sanki hayat. Ne zaman büyünmüştür, ne zaman daha büyük umutlarla yol daha bir hızlı koşulmuştur farkedilmez. Zaman doludizgin ilerler. Önce bitirilmesi gereken okullar biter, kariyerler yapılır, aslında hiç düşlenmemiş mülkler edinilir, sonra öyle gerektiği için bunların hepsi kanıksanıverir. Tüm fırtınalar dinmiştir, güvenli limanlara sığınılmıştır, yapılacaklar yapılmış, tüm hedeflere varılmıştır. Yorgunsunuzdur ama olsundur. Kendinizle gurur duyarsınız. Yolu bitirene kadar geriye bakmadan yürümesi gerektiğini nasıl öğrenir bir çocuk, neleri bırakır geride, hatırlamıyorsunuzdur bile. Hayat denilen şey tam da budur. Böyle devam etmesi gerekiyordur. Edersiniz…

Peki, hiç “devam etmemek” istemez mi insan? Bazen hayatı durdurup da şöyle bir geriye dönüp bakmak istemez mi? Herkes hayallerini gittiği yolda peşi sıra sürüklemiş midir? Yolda kaybeden yok mudur? Yolda kaybedilen yok mudur? Kayıpları anlamak için durup kendini dinlemek gerekmez mi mesela? Hayatı durdurup dinlenmek istemez mi hiç insan? Sormaz mı kendine usulca, gerçekten olması gerekeni olmuş mudur, mutlu mudur diye? Mesela…

Yola girerken sandığını da yanına almaya gönüllü olan, yanına alıp da onca yıl sonra açmaya cesaret edenler yok mudur hiç? Elindekilerle buldukları aynı şeyler olmadığında, gördükleri hoşuna gitmediğinde, “hala geç değil” diye söyleyebilenler… Kimler, sandığa tıkmadan gerisin geri hayallerini yeni bir yol arar korkusuzca kendine, hanesine başarısızlık yazılacak olsa bile? Dik, tozlu bir patika da olsa bulduğu, kendi yollarını çizenler, çizmeyi deneyenler… Yok mudur? Vardır mutlaka…

Siz onlardan mısınız? Sandığını yanında taşıyanlardan, o patikayı keşfedebilenlerden misiniz? Yolu beğenmeyince değiştirebilenlerden, az biraz ilerisini görmeden de o korkutucu karanlığa dalanlardan mısınız? Yoksa zamanın yaktığı ışıklara takılıp, yaşamın sunduğu kadarıyla yetinmeye devam mı ediyorsunuz? Gidilen yol geri dönülemeyecek kadar uzun mu sizin için? Siz günü gelip takılıverdiğinde aklınıza o soru sinsice, ellerinizi iki yana açıp “başka yol yoktu” mu diyorsunuz sadece?

Mola alması gerekir insanın ara sıra. Hayata “bi’ dur be” diyebilmesi. Şöyle bir on dakika film arası, bir teneffüs kaçamağı yapması gerekir.

Kendinize ne kadar mola alıyorsunuz?

Reklamlar
Kategoriler:yazın Etiketler:
  1. Ayşe Kurtoğlu Başsaka
    Ocak 20, 2011, 4:29 pm

    Merhaba Esra!Blogunu ve yazılarını çok severek okuyorum.Daha sık yazmanı bekliyorum.Yeni masallarını da tabi.(Bu arada belki kim olduğumu anlamayabilirsin Bülent Başsaka’nın eşiyim.Çook uzun zaman önce tanışmıştık.)Yeni yazılarında görüşmek üzere.

    • Ocak 24, 2011, 11:27 am

      Ayşe, çok teşekkür ederim 🙂 Aslında soyadından tanıdım direkt ben seni 🙂 Bülent’e çok selamlar.

  2. Mine
    Ocak 20, 2011, 4:45 pm

    Merhaba yazınız çok güzel olmuş emeğinize yüreğinize sağlık.. Hayata “bi dur be” diyebilmeyi en çok istediğim günlerde böyle bir yazı okumak gerçekten iyi geldi..

    • Ocak 24, 2011, 11:28 am

      Bazen işe yarıyor mola almak, sahiden biraz durdurabilmek zamanı. Hiç bir eylem planınız olmasa dahi, düşünmek ve sorgulamak dahi iyi geliyor sanırım.

  3. Ocak 21, 2011, 2:43 pm

    Esra,
    Bir önceki yazını okudum. “Dur demek lazım,” dedin, içim bir hop! etti. Sonra “Mola”yı yazdın. Ben de bir hop! daha… Bu aralar sanki benim için yazıyorsun, bana yazıyorsun.
    Evet, ben de bu aralar biraz olsun durmak istiyorum. Durmak için hareket halindeydim bu hafta. İşten ayrılıyorum. Bu saçma sapan koşturmada asıl yapmam gerekenlerin yanından son hızla koşup gitmekten çok yoruldum.
    Benim de sırtımda koca bir sandık var. Çok ağır. O kadar ağır ki durup onu usul usul çekmem gerek. Dönemeci henüz kaçırmadım. Az ileride. Biraz durup dinlenip sandığımı (içi güzel şeylerle do sandığımı) “asıl” yoluma doğru çekmeye başlayacağım. Yoluma aydınlatan güzel yazıların için teşekkürler. 🙂

    (Bu arada benim BDK dışındaki diğer blogumu biliyor muydun: http://cincucebobinhizmetleri.com… Beklerim.

    • Ocak 24, 2011, 11:52 am

      Banu, çok mutlu oldum 🙂 Bu yazılar benim de dönüm noktalarımı anlatır aslında. Bir nevi iç döküşlerim… Yolumu bulma çabalarım… Ara ara kendimi dinlemek, ve bazen unuttuğumda, dönüp geriye bakmak ihtiyacında olduğumda kendime rehberlik yapan hallerim… Sandığımız ne kadar ağır olursa olsun, arada içine bakmayı unutmamak gerek sanırım.

      Cincüce Bobin’i ekledim hemen reader’ıma, takipteyim artık 😉

  1. No trackbacks yet.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: