Başlangıç > yazın > Turunç Kokulu Yağmurlar

Turunç Kokulu Yağmurlar

Sanki kelebekler… Evet, kelebekler uçuşuyor yüreğimde. O’nu her gördüğümde… Bu yüzden mi kalbim bu kadar gürültüyle çarpıyor? Kelebeklerin kanat çırpışları olmalı. Neredeyse yağmurun sesini bastıracaklar. Duymasın diye gözlerine dahi bakamıyorum. Sanki gözlerine bir an baksam o rengarenk gülüşü yüzümü kızartacakmış ve herşeyi evet herşeyi anlayacakmış sanıyorum. Başımı yerden kaldıramıyorum bile. Hah, şimdi yine oldu. Karolar, karoları saymalıyım. Karoların üzerindeki lekeler sanki kelebekler gibi. Yağmurdaki kelebekler…

Sürekli birşeyler soruyor bana. Nelere cevap verdiğimi dahi bilmiyorum. Sorular yineleniyor. Ben ilk defa duyuyormuşcasına sesini, her seferinde heyecandan dakikalarca düşünüyorum. Cevapları bilmiyorum ki. Gözlerinde danseden ışıklara takılıyor gözlerim. Utanıyorum… Farketmemeli. Başka bir şey düşünmeliyim. Yağmurun sesini ilk nerede sevdiğimi anımsamaya çalışıyorum. Turunç ağaçlarının o keskin kokusu doluyor aniden içime… Kaçışıyor kelebekler…

O ağacın çiçeklerinin arasından çıkıp gelen kelebeklere benziyorlar. Hani sıcak bir ilkbahar öğleden sonrasında aniden bastırıveren yağmurdaki kelebeklere. Ben henüz yol boyunca sıralanmış turunç ağaçlarını saymayı bitiremeden gelen yağmurdaki. Sanki bir yere yetişecekmişcesine telaşlı ve coşkulu yağan. O zaman da böyle kaçışmıştı kelebekler. Bembeyaz dallardan kaçıp yüzüme konmuşlardı. Islanmış kanatlarındaki o baygın, portakal rengi kokuyu ellerimle silmiştim. Üşümemişti hiç ellerim. Çocukluğumun yağmurları üşütmezdi ellerimi benim…

Bu kentte usul usul yağıyor oysa yağmurlar. Hüzünlü kokuyor, hüzünlü konuşuyor, hüzünlü dokunuyor. Ellerim üşüyor bana değdikleri yerde. Bir tek O’nun gözleri, kocaman parlak misketlere benzeyen gözleri ısıtıyor beni. Düşlerimi kovalarken yanımda olsun istiyorum, karolar başımı döndürüyor. Birden bakışlarımı yerden kaldırıp, “Kelebekler yağmurda uçabilir mi?” diye soruyorum deli dolu yağmurların sesiyle. Kelebeklerin kanatları dayanamaz oysa yağmura… Ben bunu biliyorum. Uzanıp elimi tutuyor, elleri turunç kokulu. Gülümsüyorum. Arkamdaki camda yağmur damlaları tıkırdarken, gözlerinden bir kelebek geçiyor…

Reklamlar
Kategoriler:yazın Etiketler:
  1. Ocak 13, 2011, 8:06 pm

    canım ellerine sağlık Gözlerim dolu dolu…

    • Ocak 19, 2011, 11:08 am

      Defne’cim, canım çok sağol, çok…

  1. Ocak 13, 2011, 6:01 pm

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: